وقتی خداوند هدیه ای به تو میدهد که آنقدر دوست داشتنی و لذت بخش است گاهی در دل شیون میکنی که نکند بخواهد روزی هدیه اش را پس بگیرد! همسرم یکی از این هدایا در زندگی من است. (که ان شا الله همه دختران مجرد طعم شیرینش خوشبختی را بچشند و این طعم تا ابد پایدار بماند) آن زمان تک دختر و دست به سیاه و سفید نزده خانه بودم. در گذر روزگار نشسته بودم به درس خواندن و مدرک گرفتن این وسط اقبال هم با ما بود و کار هم پیدا کردیم. بدون بلد بودن یک خط آشپزی شدیم خانم همسر عزیزمان... و باقی ماجرا همسر در جلسه اول آب پاکی را ریخت روی دستمان. مثل همیشه سرشار اعتماد به نفس گفتم من آشپزی «بلد نیستم» و ایشان فرمودند: «حتی یک تخم مرغ هم جلو من میذارید برام مهمه براش وقت صرف کرده باشید» الان هنوز املت هایم را میسوزانم، درست کردن ماکارانی برایم دشوار است اما... قیمه هایم عالی میشود، ماهی شکم پر و قلیه ماهی ام را همسر دوست دارد،کتلت و تاس کباب حاضری روزهای پرمشغله ام شده، مهمان ها از چلو مرغ مجلسی ام راضی اند، برادرم کروکت هایی که برایش درست کردم را دوست دارد، سوفله بادمجانم باب میل پدر است، در سفر شمال میرزاقاسمی ام را به رخ میکشم، کیک های تولدم دست گرمی روزهای شادی من و فامیل شده اند... عشق صرف کردن معجزه میکند! سیب زمینی های خانه غالباً قالب خورده سرخ میشوند (قالب ستاره، قلب، موج و ...) خیار شور و گوجه و فلفل دلمه ای کات شده در کاسه بی نظم نیستند. زیر ته دیگ سیب زمینی ام در روغن کنجد میپاشم قالب کیک و ژله ام همیشه در ابعاد و سایز مختلف به راه است همیشه سعی میکنم با ورود همسری به خانه روی اپن آشپزخانه نوشیدنی یا میوه و یا یک نوعی از خوردنی موجود باشد.(حتی یک برنامه غذایی در ردیف های صبحانه، ناهار/شام، میاادامه مطلب

عنوان پست رو از خودم در آوردمgoodbye mounty (هم وزن بررسی از مرجع گودبای طبق کپی رایت پارتی) به معنی خداحافظی موقت با کوه و کوهنوردی قرار بود خاطره آگاهی از باداری رو براتون بگم، البته یه مقدمه چینی میکنم و ادامه میدم... زمانیادامه مطلب

سلام بر همه دوستان عزیزماون میل همیشگی من برای وبلاگ نویسی بازم تشویقم کرد بیام و باز بنویسم بعد از این همه وقت باز بیای و بنویسی خیلی هیجان داره، هیچی وب نویسی نمیشه! اینستاگرام، تلگرام، توئیتر، فیس بوک هیچکدوم به اندازه این وب نویسی و این گمنام نوشتن ها به آدم لذت نمیده حس میکنم ادبیات نوشتاری ام کمی عوض شده و مثل اون روزها شاید نتونم بنویسم، ولی خب شروع میکنم: به نام مهندسی هستی...دیگه 4 سال بود که زندگی مشترکمون شروع شده بود با همه خوبی ها و خوشی هاش، واقعا نیازی به وجود بچه حس نمیشد، لااقل از سمت من حس نمیشد، همسرم هم میگفت تا خودت نخوای بچهxad دار شیم منم حرفی ندارم. آخه کوهنوردی های گاه و بی گاهمون سرجاش بود، کار و عشقمون سرجاش بود، کلا همه چی خوب خوب بود... خلاصه سال 95 با توجه به فاکتورهای زمانی و ... برنامه ریزی کردیم که بچه دار شیم، البته فقط در حد حرف بود، من هنوز دلم نمیخواست، همسرم هم مشخص بود از لحاظ فکری آماده نبود. اردیبهشت یه ماه خاصه برای ما، سالگرد عقد و عروسی و تولد من و ... همه تو اردیبهشته، برای همین دوست داشتم نی نی امون هم اردیبهشتی بشه، پس برای اقدام مرداد 95 ماه مناسبی بود. من و همسرم قبل ازدواج در یک مجموعه کار میکردیم و البته کارهامون ربطی به هم نداشت و در دو قسمت کاملاً جدا از هم و البته دور از هم بودیم. در واقع ازدواج ما و اشنایی ما هم مربوط به همیادامه مطلب

کارهای عقب افتاده از همه ابعاد زندگی بهت هجوم میاره! ابعادی مثل: کار، درس، خانه، تحکیم ارتباط با افرادی مثل خانواده،دوستان واقعی و مجازی، همکاران، مسائلی مثل برنامه های عقب افتاده ورزشی، بهداشتی، مالی، مذهبی، آموزشی و...و...و... زمان! وقت! ساعت! می دانم همه اش را می دانم.... فیزیکی اش می شود: طبیعت تحت سلطه قوانین جاویدان است که از گستره زمان خارج هستند سینمایی اش می شود: فیلم در میان ستارگان - فیلم نظریه آشوب اعتقادی اش می شود: برکت کردن زمان مدیریتی اش می شود: علم مدیریت زمان اما باز هم ............. تلاش خواهم کرد ... تو نیز ازان من خواهی شد... زمان ادامه مطلب

مرد و همسرش هر دو از سرکار به خانه می آیند، در راه با هم خوش و بش می کنند...هر دو از یک روز کاری خسته اند6 ساعت تا پایان امروزشان وقت باقیست، برای استراحت، با هم بودن، یک عصرانه دل پذیر، یک شام رویایی و انجام های شخصی و غیر شخصی آن روزشانکلید را در قفل انداخته و وارد خانه گرمشان می شوندزن همان جا از شدت خستگی روی کاناپه رها میشود، اما مرد به اتاق می رود تا لباس هایش را عوض کند و لباس های سرکارش را مرتب آویزان کندمرد به اتاق باز می گردد، زن همچنان روی کاناپه رها شده است، مرد کیف و لباس زن که در کنار کاناپه انداخته شده را بر میدارد تا آن ها را مرتب کندزن کنترلادامه مطلب

هر وقت از آدم های اطرافت دلگیر شدی یه سر برو دادگاههر وقت حس کردی دنیات چقدر کوچیک شده یه سر تنها برو بالای کوههر وقت از پدر مادرت دلگیر شدی یه سر برو پرورشگاههر وقت از فرزندت دلگیر شدی یه سر برو سرای سالمندانهر وقت مغرور شدی یه سر برو بیمارستان یه دور بزنی خوب میشیپارازیت1: فکرم، عقیده ام، دیدگاهم داره شکاف برمیداره، همسرم داره منو با دنیای قشنگی آشنا میکنهپارازیت2: کتاب کیمیاگر رو خوندم(یعنی گوش دادم) در بطن محتواش منو با چیزای جالبی آشنا کرد، اینکه هر موجود زنده و غیرزنده ای یه رویایی داره، وقتی یک ذره شن در صحرا رویای دریا را در ذهنش می پروراند، ادامه مطلب

برام خیلی پیش میاد، گاهی طی اتفاقات مختلف در یک روز، به صورت یکهویی تک تک سلولهای بدنم افت شدید کیفیت پیدا میکنند! (تعریف فانتزی خودساخته) منظورم اینه که یکدفعه حس بدی بهم دست میده، با یه تلنگر کافیه تمام انرژی و حس قشنگم رو از دست بدم و در کسری از ثانیه این اتفاق بیولوژیکی در من رخ بده و حس دپرس شدن و دلخوری بهم دست بده!ممکنه از قبل طی حرف های رد و بدل شده، حرکات و رفتار دیده شده، اتفاقات رخ داده شده این انرژی های منفی در من جمع بشند و با یک تلنگر ساده یکهو نمایان بشند.گاهی دلیل ناراحتی ام خیلی تابلو به نظر میرسه! مثلا دو ثانیه قبلش یه کنایه از یه دوست ادامه مطلب

سلام عزیزانسال نو مبارک (ان شا الله برای تک تک همسایه های وبلاگیم سال خوب و شادی باشه)دلم براتون تنگ شدهدارم آماده عروسی میشم. یه تحول عظیمبه قول یکی از آهنگ های بنیامین:وای چه دورانیه ، دَوَرانیه ، کورانیه ، هیجانیهنوسانیه ، جریانیه ، امروزیه ، الانیه ، کهکشانیه، کیهانیه ، طولانیه ، داستانیهاینچنانیه ، آنچنانیه ، شوکرانیه ، حرف پایانیهپارتیزانیه ، عصیانیه ، رودخونه وحشی طغیانیه !!اتفاقا های مهم سال 1392 = ازدواج + اتمام دوره کارشناسی ارشد + شروع آموزش آشپزی + خرید جهیزیه و الان میتونم یه دوره دکوراسیون و راهنمای خرید براتون بذارم (خدا نصیب گرگ بیابونادامه مطلب

سلام با کلی سرخ و سفید شدن، بعد چند ماه اومدم باز بنویسم پست قبلی رو با کلی آب و تاب نوشتم که بیام هر هفته آپ کنم. اون خط آخر پست قبلی دیگه روی برگشت برام نذاشته! خب راستش اولویت های زندگی آدم در بازه های زمانی تغییر میکنند. به قول مدیرمون: «اَهَم و فِلاَهَم» میکنیم. میدونم کار تمام وقت و خانه داری و شوهرداری و ... بهانه ننوشتن نمیشه! خیلی دوست داشتم خاطراتم رو مینوشتم بخاطر آینده ای که بشه امروز رو واضح و شفاف تر بیاد آورد و سرشار لذت شد. تو این مدت که ننوشتم متوجه شدم نوشتن به آدم شخصیت متفکر تر و آرام تری رو توی محیط واقعی میده، شاید بخاطر اینکه اینجا خودادامه مطلب

پیشاپیش روز مرد رو به پدران گذشته پدران حال و پدران آینده تبریک میگم بدان که برای من بهترینی تو همان شقایقی هستی که سهراب در موردش میگفت: تا تو هستی، زندگی باید کرد ادامه مطلب

سلام دوستان گلم... یعنی آدمی که مدت ها دیگه وبلاگ نویسی رو کنار گذاشته و بعد سال 93 یهو آخرای شهریور 95 هوس وبلاگ نویسی باز میزنه به سرش به نظرتون باید پست اولش چه مدلی باشه؟چطوری مقدمه چینی کنم!مدل نوشتم یادم رفته ازدواج مقوله تنبل آوری هست تو نگه داشتن حواشی مثل وبلاگ نویسی کلا بی خیال مقدمه چینی اومدم بگم که من بازم اومدممممممممممممممممممممادامه مطلب

حس میکنم در حالت گذار هستم

گذار از یک فضا به فضایی دیگر

نه شاید هم گذار از واقعیت به خیال ...

1395 سالی پرتلاطم برای من خواهد بود. این را از آغازش فهمیدم ...

دارم از درون پوست می اندازم ...